تفاوت بین Präteritum و Perfekt در آلمانی

جواب سادش اینه که: همون پرفکته! با نگاه به تاریخ انسان، می‌بینیم که «نوشتن» همیشه کار سختی بوده و تا همین یکی-دو نسل قبل هم نمیشد ادعا کرد که تقریباً همۀ انسان‌ها توانایی خواندن و نوشتن دارند. از گذشته‌های خیلی دور که انسان برای انتقال پیام‌های نوشتاری، با میخ روی دیوار غارها می‌نوشته بگیر تا بعد که با نوک پَر یک پرنده روی پوست فراوری شدۀ گاو، تا بعد که با زحمت فراوان، لایه-لایه چوب را برش دادند تا به کاغذ رسیدند تا همین چند قرن گذشته که چاپ سنگی اختراع شد و باید برای چاپ یک صفحه از یک کتاب، تک-تک حروف آن صفحه را روی سنگ می‌تراشیدند و در جوهر می‌زدند تا مثل یک مُهر روی کاغذ ثبت کنند تا همین الآن که تکنولوژی ما را تقریباً از نوشتن رها کرده، باز هم نوشتن، کاری پر زحمت و سخت است.

خب، همۀ این‌ها چه ربطی به Präteritum دارند؟ واقعیت اینه که زمان گذشته، نزدیک به 40درصد از تمام جملاتی که انسان‌ها در طول روز می‌نویسن یا از زبانشون درمیاد رو شامل میشه (منابع 1 و 2). این عدد، بسیار بزرگتر از اون چیزیه که ما فک میکنیم. یعنی نزدیک به نصف چیزهایی که داریم در طول روز به دیگران میگیم، یا گذشتن، یا یه ربطی به گذشته دارن؛ پس گذشته (Vergangenheit) بخش بزرگی از جملات رو شامل میشه و حالا برای نوشتار که با این همه زحمت انجام میشده و میشه، این بخش بزرگ، نباید خیلی «جا» بگیره و طولانی بشه. اینجا بوده که Präteritum به‌وجود اومده: نسخه‌ای فشرده و ساده‌شده از Perfekt که مخصوص کار برای نوشتاره. به همین خاطر هم من سر کلاسا اسمش رو میذارم «گذشتۀ نوشتاری».

حالا بیراه نیست اگر ادعا کنیم که Präteritum و Perfekt از لحاظ معنایی و مفهومی، هیچ تفاوتی باهم ندارند؛ چراکه Präteritum زاده و فشرده‌شده از پرفکته. تنها تفاوت بزرگ اونها توی کاربردشونه که نسخۀ کوتاه و فشرده بیشتر توی نوشتار و نسخۀ اصلی (Perfekt) بیشتر توی گفتار استفاده میشه.